กลอนคุณตา 71

12 ก.ย. 44 – 18.30

              มานั่งโต๊ะตั้งแต่เช้าจะเขียนกลอน                   ใจสะท้อนชีวิตคนที่แสนสั้น

เพื่อนร่วมโลกพวกชนชาวอเมริกัน                               ต้องอาสัญคาตึกสูงกันมากมาย        

              ตายเพราะคนที่เป็นเพียงอมนุษย์                     มีใจบาปหยาบช้าสุดที่มุ่งหมาย

คิดเข่นฆ่าพยาบาทมุ่งทำลาย                                         ก่อการร้ายให้เดือดร้อนทั่วโลกา

               ใจเป็นมิจฉาทิฐิที่เหี้ยมโหด                             ทุรโทษสันดานหยาบจิตบาปหนา

 ยอมตัวตายเพราะถูกใช้ให้มรณา                                   เพื่อบูชาแนวดำริลัทธิตน

                นั่งแล้วลุกตั้งหลายครั้งเขียนไม่ได้                 เหตุการณ์ร้ายทำสมองให้สับสน

 จนเย็นย่ำจิตเยือกเย็นตัดกังวล                                       กรรมของคนดลลิขิตชีวิตเรา

                 สมาธิภาวนาช่วยได้มาก                                  เป็นวิบากแค้นขัดเคืองเรื่องของเขา

อุเบกขาเป็นบันไดใจของเรา                                          มานั่งเกลาเขียนกลอนได้เหมือนเช่นเคย

กลอนคุณตา 70

11 ก.ย. 44 – 21.10

                มีเหตุการณ์น่าสนใจอยู่หลายเรื่อง                     เรื่องการเมืองก่อการร้ายน่าหวาดหวั่น

  ตึกเวิร์ลเทรดเพนตากอนอเมริกัน                                    พังพินาศทำลายขวัญชาวโลกเรา

                การเมืองไทยกลายเป็นเรื่องเล็กเหลือเกิน        คนไทยเมินเพราะเหตุร้ายเมืองนอกเขา

  เหมือนช้างสารถูกตัวต่อมันต่อยเอา                                 ถึงไม่เฉามันก็ช้ำเป็นจ้ำไป

                 อันสงครามใต้ดินนั้นมีอยู่ทั่ว                              ทุกชาติต้องระวังตัวเพิ่มขึ้นใหม่

  จำต้องปรับรับทุกเหตุเศรษฐภัย                                       ด้วยหัวใจที่มั่นคงดำรงธรรม

                 พวกพ่อค้าก็ขออย่าฉวยโอกาส                          ช่วยให้ชาติดำรงอยู่ไม่ระส่ำ

  เห็นแก่ตัวประโยชน์ตนอาจก่อกรรม                              ควรจะทำเพื่อส่วนรวมร่วมมือกัน

กลอนคุณตา 69

9 ก.ย. 44 – 09.15

                วันอาทิตย์สิทธิโชคโฉลกดี                              ในวันนี้ทำประโยชน์อย่าอยู่เฉย

       แม้วันหยุดสุดสัปดาห์อย่าละเลย                               ฝึกให้เคยเพ่งพินิจกิจกรรม

                วันหยุดนี้เราจะได้อะไรบ้าง                              เราปล่อยวางหรือครุ่นคิดจิตระส่ำ

       คิดทบทวนสงบจิตพินิจธรรม                                     เพื่อน้อมนำให้ตัวเราเบาสบาย

                 กินอยู่เป็นเช่นมนุษย์เจริญแล้ว                         ใจผ่องแผ้วผ่านให้พ้นทุกข์ทั้งหลาย

       รำลึกถึงพระไตรลักษณ์จะผ่อนคลาย                         สิ่งทั้งหลายไม่เที่ยงทุกข์อนัตตา

                 ปุถุชนเอาชนะความทุกข์ได้                               เป็นเรื่องง่ายจะเข้าใจไตรสิกขา

       รักษาศีลสมาธิภาวนา                                                     เกิดปัญญาจิตจะพบสงบเย็น

                 ทางสายกลางคือทางแห่งคุณภาพ                       จะเรียบราบสงบสุขหรือทุกข์เข็ญ

       ทางดับทุกข์คือมรรคแปดสิ่งจำเป็น                              เริ่มประเด็นความเห็นชอบเพื่อก้าวเดิน

                  เมื่อเห็นชอบย่อมดำริทางที่ชอบ                         วาจาชอบประพฤติชอบโลกสรรเสริญ

       เลี้ยงชีพชอบความเพียรชอบพาเจริญ                            ตั้งสติสมาธิเพลินเลิกนิวรณ์

กลอนคุณตา 68

8 ก.ย. 44 – 04.30

                ยุคนั้นอาณานิคมยังฟูเฟื่อง                                เกือบทุกเมืองในเอเชียยังหลับใหล

 พวกฝรั่งจากยุโรปหากินไกล                                            แข่งกันไขว่คว้าเมืองขึ้นมาครอบครอง

                อเมริกันแผ่อำนาจเข้ามาด้วย                             เป็นตัวช่วยเป็นตัวเสริมเสนอสนอง

 การเมืองโลกมีการแย่งกันครอบครอง                             การค้าขายมีครรลองต่างลีลา

                ไทยโดดเด่นเป็นเมืองเดียวเอกราช                  เพราะทุกชาติอาคเนย์เซถลา

  เป็นเมืองขึ้นของฝรั่งครึ่งโลกา                                         อเมริกันเป็นกัลยาณมิตรไทย

                  มหาสงครามโลกเอเชียบูรพา                            ซึ่งญี่ปุ่นสถาปนาความยิ่งใหญ่

  ไทยต้องเข้าร่วมรบด้วยความจำใจ                                    ถึงอย่างไรไทยร่วมแผ่แพ้สงคราม

                  ฝรั่งเศสและอังกฤษจะยึดไทย                           อเมริกันนั้นเห็นใจจึงช่วยห้าม

  นโยบายไทยเป็นฐานเตรียมสงคราม                               ชาวสยามจึงพ้นความเป็นเชลย

กลอนคุณตา 67

7 ก.ย. 44 – 06.20

                 แดนสยามนามประเทืองว่าเมืองทอง               นักปกครองแย่งอำนาจกันค้าขาย

     กอบโกยกินโกงแผ่นดินกันสบาย                                ประชาธิปไตยใกล้กรายยุคทมิฬ

                 พระปกเกล้าทรงสุดแสนโทรมนัส                   ทรงสละราชสมบัติเสียทั้งสิ้น

     พวกขุนทัพบริหารงานแผ่นดิน                                     เสรีภาพการหากินของขุนนาง

                 พระทรงธรรมจำนิราศจากประเทศ                  เพราะสังเวชพฤติกรรมชั่วหลายอย่าง

     ประทับอยู่ในยุโรปอย่างปล่อยวาง                               เป็นปลายทางแห่งชนม์ชีพของพระองค์

                 ประชาธิปไตยไทยมีเพียงครึ่งใบ                      กระบอกปืนย่อมเป็นใหญ่ดังประสงค์

     ยุวกษัตริย์ซึ่งสืบสันตติวงศ์                                            ได้แก่องค์อานันทมหิดล

                  ยังเยาว์อยู่มีผู้สำเร็จราชการ                              บริหารน่าเสียวไส้อยู่หลายหน

     แต่ไทยมีเทวดาอยู่เบื้องบน                                            สยามเทวธิราชดลให้ปลอดภัย

กลอนคุณตา 66

6 ก.ย. 44 – 05.40

                เศรษฐกิจตกสะเก็ดปัญหามาก                          ความยุ่งยากก่อเค้าเมื่อปีเจ็ดสี่

     ระบอบกษัตริย์ถูกสั่นคลอนมากทวี                            ปีเจ็ดห้าจึงได้มีการเปลี่ยนแปลง

                มิถุนาเจ็ดสิบห้าคณะราษฏร์                              ยึดอำนาจรัฐบาลหาญกำแหง

    สมบูรณาญาสิทธิราชต้องหมดแรง                               ประชาธิปไตยสำแดงอิทธิพล

                พระยามโนปกรณ์นิติธาดา                                เป็นหัวหน้ารัฐบาลถึงสองหน

    แย่งอำนาจไม่ลงตัวจึงเปลี่ยนคน                                   เป็นพระยาพหลพลพยุหเสนา

                 พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประทาน                ให้อำนาจรัฐบาลที่ปรารถนา

    รัฐธรรมนูญจึงได้เริ่มกำเนิดมา                                      สถาปนาอธิปไตยของไทยแลนด์

                จอมกษัตริย์คงดำรงองค์ประมุข                         แต่ราษฎรคงมีทุกข์นับแสนแสน

    ความยากเข็ญทุกข์ครอบงำทั่วดินแดน                          ความขาดแคลนมีทั่วทั้งปถพี

                ตัวของเราถูกหางเลขกับเขาบ้าง                        เป็นไข้ป้างม้ามก็โตหมดราศี

    มาเลเรียเราเกือบตายวายชีวี                                            งดการเรียนเสียสองปีแต่รอดตาย

กลอนคุณตา 65

5 ก.ย. 44 – 06.30

                เราตื่นเช้าเพราะเคยชินเมื่อยังเล็ก                    ช่วยตัวเองตั้งแต่เด็กตามวิถี

 เด็กบ้านนอกพ่อเป็นครูความรู้ดี                                      เราจึงมีความก้าวหน้าสถาพร           

                แปดเก้าขวบต้องตื่นนอนตอนตีห้า                  ก่อไฟฟืนหุงข้าวปลาเอาไว้ก่อน

อาจต้มไข่ทอดปลาเค็มเพราะก่อนนอน                          ต้องคิดก่อนว่ารุ่งขึ้นกินอะไร

                ตอนเย็นแม่อาจต้มแกงทำไว้ให้                       แม้ขาดแคลนพออยู่ได้ตามวิสัย

เหมือนกันหมดชนบทที่ห่างไกล                                      คิดย้อนไปใครลิขิตชีวิตเรา

                อาบน้ำเสร็จกินอาหารเตรียมเดินทาง              รองเท้ายางนิ้วก้อยขาดเสื้อผ้าเก่า

หกกิโลหนทางเดินต้องทนเอา                                         ชีวิตเราต้องต่อสู้เพื่ออยู่คง

                เกือบสองปีเดินไปเรียนทรหด                          ขาดแคลนเงินไม่มีรถวิ่งรับส่ง

เศรษฐกิจของเมืองไทยเสื่อมทรุดลง                                คนชายดงยิ่งอดอยากลำบากกาย

                โรคระบาดก็มีมากและขาดหมอ                       งบประมาณมีไม่พอขยับขยาย

ประชาชนต้องอยู่อย่างซังกะตาย                                      ความแห้งแล้งเป็นภัยร้ายอยู่หลายปี