5 ก.ย. 44 – 06.30
เราตื่นเช้าเพราะเคยชินเมื่อยังเล็ก ช่วยตัวเองตั้งแต่เด็กตามวิถี
เด็กบ้านนอกพ่อเป็นครูความรู้ดี เราจึงมีความก้าวหน้าสถาพร
แปดเก้าขวบต้องตื่นนอนตอนตีห้า ก่อไฟฟืนหุงข้าวปลาเอาไว้ก่อน
อาจต้มไข่ทอดปลาเค็มเพราะก่อนนอน ต้องคิดก่อนว่ารุ่งขึ้นกินอะไร
ตอนเย็นแม่อาจต้มแกงทำไว้ให้ แม้ขาดแคลนพออยู่ได้ตามวิสัย
เหมือนกันหมดชนบทที่ห่างไกล คิดย้อนไปใครลิขิตชีวิตเรา
อาบน้ำเสร็จกินอาหารเตรียมเดินทาง รองเท้ายางนิ้วก้อยขาดเสื้อผ้าเก่า
หกกิโลหนทางเดินต้องทนเอา ชีวิตเราต้องต่อสู้เพื่ออยู่คง
เกือบสองปีเดินไปเรียนทรหด ขาดแคลนเงินไม่มีรถวิ่งรับส่ง
เศรษฐกิจของเมืองไทยเสื่อมทรุดลง คนชายดงยิ่งอดอยากลำบากกาย
โรคระบาดก็มีมากและขาดหมอ งบประมาณมีไม่พอขยับขยาย
ประชาชนต้องอยู่อย่างซังกะตาย ความแห้งแล้งเป็นภัยร้ายอยู่หลายปี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น