20 มิ.ย. 44 – 05.00
นอนสี่ทุ่มตื่นตีสามหลับเป็นสุข ไม่แบกทุกข์ไม่ยึดติดต้องฝึกฝน
ทำให้เป็นกิจวัตรประจำตน ไม่ทุรนหาทุกข์ใหม่มาใส่ตัว
กลับขึ้นเตียงนอนข่มตาจะหลับต่อ นอนให้พอเมื่อตื่นขึ้นไม่มึนหัว
นกกระเหว่าร้องรับกันอยู่สองตัว ทั้งเมียผัวตื่นขึ้นมาทำไมกัน
เพิ่งตีห้าใยมาปลุกนกตัวอื่น อากาศชื่นในยามเช้าเกษมสันต์
นกเล็กเล็กตอบสนองร้องรับกัน โลกสร้างสรรค์ความสดสวยมาช่วยเรา
เป็นมนุษย์สุดจะดีที่ความคิด มีชีวิตอย่างศิลปินย่อมไม่เหงา
ทำอารมณ์สุนทรีย์ดีไม่เบา เปลี่ยนความเหงาเป็นความซึ้งจึงรื่นรมย์
ลมพัดพลิ้วหวิววิเวกไม่หวั่นหวาด เพราะสามารถสงบจิตให้สุขสม
นั่งคนเดียวฟังเรไรร้องระงม มองฟ้าชมเมฆเคลื่อนย้ายสบายใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น